Je lacht zo leuk

Gisterenavond werd ik op straat door iemand aangesproken. Of ik voor een promotiebureautje wil komen werken. Zo’n bedrijf waarvoor je de straat op wordt gestuurd om mensen dingen aan te smeren. Dat verschilt van donateursschappen tot aan dagcrèmepjes. De jongen die tegen me begon te praten zij letterlijk: “je lacht zo leuk”.  Jaja, ik lach zo leuk, dus dan vinden mensen het fijn om met mij te kletsen? Aan de ene kant voelde ik me natuurlijk gevleid, een complimentje is altijd leuk. Maar aan hoeveel mensen is precies datzelfde compliment al gegeven? Dat meisje met die grappige blauwe jas en dat hoedje waar ik je net mee zag praten lacht vast ook heel leuk. Nee mij niet gezien. Ik ga niet op straat wildvreemde mensen aanspreken. Sinds kort werk ik als caissière bij de supermarkt en dat vind ik eigenlijk wel  prima. Ik weet dat ik meer capaciteiten heb dan dat en dat ik echt wel een beter bijbaantje zou kunnen vinden, maar ik heb het er best naar mijn zin. Nadenken hoeft niet en de dag vliegt voorbij. De jongen van het promotiebureautje verzekerde me dat ik meer geld zou verdienen met op straat staan en ik maakte de wijsneuzerige opmerking of de volgende up-grade dan een rood lampje zou zijn. Stom, misschien was het echt wel een leuk baantje, maar na mijn opmerking kon ik het natuurlijk wel vergeten. Ik voelde me overdonderd en wist gewoon niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan, complimentjes ontvangen is best moeilijk!

Stapavond

Tijdens het stappen werd ik ook aangesproken. Niet met de zin: ‘je lacht zo leuk’. Maar met een of andere vage openingszin over mijn ketting en waar ik die vandaan heb. “Gewoon bij de Primark, twee euries.” Ik geloof dat ik ook eens wat vaker mag gaan oefenen op de perfecte reactie op een openingszin. Mijn vrienden zeg altijd dat ik een non-flirt ben. Ik vraag me af hoe ik dat voor elkaar krijg. Wanneer mijn vriendinnen weer een of andere sexy gozer aanspreken, ben ik altijd lichtelijk jaloers. Het is niet de blik die ik gebruik wanneer een jongen mij aanspreekt, maar ik weet gewoon niet hoe ik moet reageren… Vaak zijn de standaard gespreksonderwerpen: naam, woonplaats en werk. Niet heel erg spannend, ik wou dat ik creatiever daarin was! Ik las laatst een artikel over bijzondere vragen waarna je schijnbaar verliefd zou worden op je gesprekspartner. Misschien moet ik die vragen maar uit mijn hoofd gaan leren. De jongen aan wie ik vertelde dat mijn kettinkje maar twee euro kostte, gaf gelukkig niet meteen op. Toen hij vertelde dat hij voor NLG  werkt, werd sowieso mijn interesse gewekt. Hij zei dat hij daar CEO was en ik ben de wc ingerend om even te googlen wat dat dan precies betekent. Omdat ik de vragen uit het tijdschrift nog niet uit mijn hoofd had geleerd, besloot ik het op ‘smizen’ te gooien. Dat is een techniek waarbij je glimlacht met je ogen. Mijn vriendin heeft ooit een middag met me doorgebracht om me de kneepjes van het vak bij te brengen. In afwachting op een appje van hem laat ik later weten of het heeft gewerkt!

In de  bus

In de bus heb ik vaak mijn oordopjes in, maar met mijn kapotte Samsung moest ik het even zonder stellen. In dit geval was het niet zo heel erg, want er kwam een oude bekende naast me zitten. Hij begon vrolijk te vertellen over zijn vriendin, zijn nieuwe huis en dat ze samen een hond hadden gekocht. Superleuk allemaal! Ik probeerde vragen over mezelf te ontwijken, maar al te lang tegenhouden kon ik het niet. En ja hoor, daar kwam de vraag… ‘Heb jij eigenlijk een vriend?’ ‘Ehm nee, maar ik vind het prima zo hoor.’ ‘Ja natuurlijk’, reageerde hij. ‘Maar ik snap niet dat jij geen vriend hebt hoor..’  Moest ik hem vertellen dat ik goed ben in ‘smizen’, maar dat zodra ik mijn mond opendoe een man gillend wegrend? Ik besloot het erop te gooien. ‘Ik kan niet flirten’, zei ik. ‘Je kan niet flirten?’ vroeg hij verbaasd. ‘Nee, ik kan alleen maar een beetje dom lachen, bij echte gesprekken klap ik dicht’. Hij begon te lachen (fijn, nu voel ik me nog zekerder!). ‘Nou dat vind ik nu niks voor jou…’ Hij gaf me de tip om eens te gaan speeddaten. Een vriend van hem had dat wel eens gedaan en die was razend enthousiast. ‘Kun je lekker oefenen…’ Ik heb er even over nagedacht en bedacht me dat ik de uitdaging misschien maar eens aan moet gaan. Ik had het er later met een vriendin over en zij gaf nog een veel betere tip. ‘Dan moet je gaan speeddaten in een andere stad’. Anoniem oefenen in flirten, top!

Speeddate

Nou vorig weekend ben ik dan gaan speeddaten met mijn beste (en bezette) vriendinnetje. Niemand anders wilde met me mee en ik zag het echt niet zitten om alleen te gaan. Gelukkig wilde zij zich wel opofferen. Hoeveel mensen zouden er eigenlijk een relatie gehad hebben die avond? Toen we binnenkwamen bij de Groene Vlinder hing er al een gezellig sfeertje. De tafeltjes stonden al klaar, maar iedereen was aan de bar nog lekker een biertje aan het drinken. Omdat ik het stiekem wel heel spannend vond, hadden we thuis al aan de wijn gezeten. De sfeer zat er al goed in! De sfeer deed me een beetje denken aan carnaval, ongegeneerd mensen aanspreken. Het maakt niet uit en iedereen kletst gezellig mee. Zo raakte ik al snel aan de praat met Marc, een gezellige slimme gast waarbij ik op mijn tenen moest staan om hem te kunnen horen. Lengte is in die zin van het woord ook belangrijk voor mij ;-). Toen we een half uurtje binnen waren, werd er aan een bel geslingerd. Het speeddaten gaat beginnen! In totaal waren er acht rondes voor de pauze en acht rondes na de pauze. Iedere ronde duurde vier minuten. Soms ging de tijd echt onwijs snel voorbij, maar soms leek het ook wel uren te duren.  Ook hier begonnen de meeste gesprekken met: ‘Hoe heet je (ook al stond dat op je naamkaartje..)’, ‘wat doe je voor werk?’ en ‘wat zijn je hobby’s’.  Gezien het interessante artikel wat ik had gelezen, probeerde ik toch wat creatiever met mijn vragen te zijn. De avond zelf heeft me geen leuke man opgeleverd, maar wel heel veel lol! Op een gegeven moment boeit het niet zoveel meer en dan kun je alles zeggen wat je wilt.

Originele vragen

Naar aanleiding van de speeddate ben ik toch wel bezig met het stellen van leuke vragen. Tinder is ook zo’n fenomeen waar ik bij de standaardvragen al direct afknap. Maar hoe stel je nou een leuke vraag? Mijn truc tegenwoordig is om goed te observeren. Kun je iets vragen over zijn drankje, zijn kledingstijl of misschien wel zijn tongval? Humor is zo belangrijk daarbij en het lijkt me erg beschamend wanneer je openingszin te gerepeteerd overkomt. Oppassen dus! Daarbij weet je zelf ook heel goed wanneer een openingszin een afknapper is, dus probeer dat zelf ook te voorkomen. Laatst had ik ook al zo’n grappige situatie. Ik had een leuke gast leren kennen en omdat ik naar een andere kroeg ging, hadden we besloten nummers uit te wisselen. Prima. Nog geen tien minuten later stuurt hij een appje. Het was wel lastig om goed met je te kletsen, ik verdween bijna in je ogen. Ik lag helemaal dubbel. En stuurde terug: neeeee haha hoe durf je zo’n foute opmerking te maken! Ik was in de veronderstelling dat hij een grapje maakte. Later kwam ik hem weer tegen en toen excuseerde hij zich voor het appje. Hij had het serieus gemeend. Afknapper…. Onder welke steen heeft hij geleefd vraag je dan af? Vertelt hij nooit aan zijn vrienden wat hij aan een meisje stuurt? Dan kunnen ze hem uitlachen in zijn gezicht wanneer het echt slecht is. Al doende leert men toch?

Caissière

Jullie weten allemaal al dat ik achter de kassa werk bij een supermarkt. Ondanks dat ik me echt niet sexy voel in mijn blauwe oversized polo, word ik daar ook wel eens aangesproken. Vaak gebeurt dat niet door het type kerel waardoor ik aangesproken wil worden, maar toch… Vaak is het dan ‘hej, kan ik jou ook een keertje ergens anders treffen… Laura?’ Irritant dat mijn naamkaartje verplicht is!  Ook al vind ik de jongen in kwestie absoluut niet leuk of mijn type, ik word standaard knalrood. Ik weet er vaak nog wel een botte opmerking uit te persen als: ‘nee’. Haha, zelf hier zijn mijn reacties te verzamelen in het #jijkanechtnietflirtenboek.  Als er dan wel iemand aan mijn lopende band staat die ik mega interessant vind, weet ik niks te zeggen. Ik probeer dan altijd wel te smizen en soms draait hij zich nog eens om wanneer hij wegloopt, maar meer dan dat gebeurt er niet. Helaas! Misschien dat ik als promotiemeisje toch meer sjans zou kunnen hebben tijdens mijn  werk. Maar nogmaals ik zit liever dan dat ik de hele dag buiten moet staan. Ik ben stiekem wel een beetje aan het rondkijken voor een ander bijbaantje, met name vanwege het a-sexy gevoel dat ik eraan overhoud. Ik kijk ook uit naar mijn echt volwassen leven. Mooie hakken aan, strakke pantalon en colbert, haren opgestoken en in de auto naar het werk. Ik snap die wilde verhalen over seks op de werkplek wel. Maar niet bij mijn supermarkt haha!  Ik ben aan het kijken naar een bijbaantje in een callcenter. Dan kan ik blijven zitten (jaaaaa, ik ben lui..), me mooi aankleden en mijn verbale skills oefenen.  Misschien word ik na dat baantje dan nog wel een masterflirt!