Je lacht zo leuk

Gisterenavond werd ik op straat door iemand aangesproken. Of ik voor een promotiebureautje wil komen werken. Zo’n bedrijf waarvoor je de straat op wordt gestuurd om mensen dingen aan te smeren. Dat verschilt van donateursschappen tot aan dagcrèmepjes. De jongen die tegen me begon te praten zij letterlijk: “je lacht zo leuk”.  Jaja, ik lach zo leuk, dus dan vinden mensen het fijn om met mij te kletsen? Aan de ene kant voelde ik me natuurlijk gevleid, een complimentje is altijd leuk. Maar aan hoeveel mensen is precies datzelfde compliment al gegeven? Dat meisje met die grappige blauwe jas en dat hoedje waar ik je net mee zag praten lacht vast ook heel leuk. Nee mij niet gezien. Ik ga niet op straat wildvreemde mensen aanspreken. Sinds kort werk ik als caissière bij de supermarkt en dat vind ik eigenlijk wel  prima. Ik weet dat ik meer capaciteiten heb dan dat en dat ik echt wel een beter bijbaantje zou kunnen vinden, maar ik heb het er best naar mijn zin. Nadenken hoeft niet en de dag vliegt voorbij. De jongen van het promotiebureautje verzekerde me dat ik meer geld zou verdienen met op straat staan en ik maakte de wijsneuzerige opmerking of de volgende up-grade dan een rood lampje zou zijn. Stom, misschien was het echt wel een leuk baantje, maar na mijn opmerking kon ik het natuurlijk wel vergeten. Ik voelde me overdonderd en wist gewoon niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan, complimentjes ontvangen is best moeilijk!